Zwaaien, springen, rennen en …mediteren; het gebeurde allemaal tijdens de 25e editie van het Cinekid festival dat plaatsvond van 12 tot 21 oktober, op het terrein van de Westergasfabriek in Amsterdam.
Het internationale film- tv- en mediafestival voor kinderen van 4 t/m14 jaar werd ook dit jaar druk bezocht. Dit kwam mede door de vrolijke aankondiging alvorens de aanvang; op het terrein van de Westergasfabriek werd de komst van het festival zichtbaar in de vorm van levensgrootte cupcakes, tompoezen en andere gebakjes. En vanuit de IJsfontein-villa was er tevens goed zicht op de reuzetaart, die langzaam tussen de bomen oprees.
Het medialab
Een geliefd onderdeel van het festival is het medialab: een speelplaats vol interactieve installaties waar kinderen de kans krijgen te spelen en te experimenteren met nieuwe media en games. Wat opviel, naast de enorme rijkheid en hoeveelheid aan workshops en doe-dingen, was het grote aantal kinect installaties. Dat Games en applicaties kunnen worden aangestuurd met je lijf en bewegingen levert een nieuwe intuïtievere interactie op, en daarmee ook nieuwe mogelijkheden. Leuk en zeer inspirerend voor zowel de kinderen als voor ouders, leraren en professionals.
De installaties in het medialab
Het combineren van ouderwetse spellen en nieuwe media zorgt ervoor dat concepten opeens een nieuwe impuls krijgen. Zo geeft het Utrechtse Fourcelabs het wippen op een wipkip – het sullige speeltoestel voor kleine kinderen-een nieuwe lading door er een race aan vast te koppelen. Door de fysieke beweging stuurt de gebruiker een virtuele kip aan op het scherm, en kan zo racen tegen de andere gebruikers. Het verbaast niemand dat de jolige Wip’N Kip het ook erg goed doet voor volwassenen op festivals. Fourcelabs sleepte er de publieksprijs mee in de wacht voor de Cinekid “Beste Nieuwe Media productie”.
De winnaar van de juryprijs was dit jaar Room Racers van Lieven van Velthoven: Virtuele autootjes (aangestuurd met standaard game controllers) rijden rond in een circuit dat begrenst wordt door fysieke objecten. Tijdens het rijden kun je obstakels verplaatsen of toevoegen, de auto’s reageren er realtime op.
De kracht zit hem in de eenvoud: het is direct herkenbaar. kinderen krijgen de tools maar bouwen hun eigen spel, daarmee worden de mogelijkheden veel groter. Dit is speelgoed waar kinderen iets aan toe kunnen voegen, waarmee zij hun eigen levels creëren, hun eigen regels, en waarmee ze samen kunnen spelen, maar waar de virtuele wereld een waardevolle toevoeging biedt.
Roomracers op youtube: youtube http://www.youtube.com/watch?v=oxjGRL7ZiLE
De puppet parade van Emily Gobeille & Theo Watson, riep ook een ouderwets gevoel op. Dat had niks te maken met het uiterlijk van deze installatie, maar met de manier van interactie. Met hand en arm stuurt de bezoeker een vogel aan die met zijn snavel kan klapperen. Het doet denken aan een schaduwprojectie op de muur waarmee je met de hand een vogelkop vormt (met duim en wijsvinger als snaterende snavel) maar dan een stukje vrolijker. Een mooi idee, met een sprookjesachtige vormgeving, maar qua interactie valt er hier nog wel iets te winnen: voor kinderen bleek het niet geheel duidelijk wat er te doen viel, welke bewegingen er precies invloed hadden, en wat voor toevoeging het had.
Het duo heeft overigens wel meer interessante installaties op haar naam staan: Een installatie met eveneens een sprookjesachtige sfeer is Night Bright: kinderen kunnen het nachtleven in een bos ontdekken en beinvloeden door licht te creeren met bewegingen. Sommige dieren schuwen het licht en anderen komen er juist op af:
Gemaakt voor het Bumble children’s cafe in Los Altos, California, en ook hier te bekijken:
filmpje: http://vimeo.com/29193895
Maya balspel
En natuurlijk was ook IJsfontein dit jaar aanwezig, en wel op het podium van het medialab. Dit keer met een concept gebaseerd op een oud spel: een klassiek balspel dat een belangrijke rol speelde in de oude Maya-cultuur. De spelers moesten een bal met hun heupen door een ring proberen te schieten. Het spel had naast dit spelelement tevens een religieuze betekenis: de verliezer werd geofferd aan de goden en verdwijnt naar de onderwereld. De installatie werd gemaakt in opdracht van het museum Volkenkunde, en was onderdeel van de tentoonstelling “Maya 2012”.
De moderne variant van het spel wordt gespeeld met Wii-bewegingssensoren aan een riem, waarbij je met heupbewegingen de bal in een goede richting kunt sturen. En de offers worden gelukkig alleen met animaties nagebootst.
Maar het was niet overal springen en dansen om spellen aan te sturen. Sommige games bleken juist opperste concentratie te vereisen, om met je hersengolven dingen te kunnen laten bewegen. Zoals de Japanse kattenoortjes die je rechtop kunt laten staan door je goed te focussen. Wanneer je ontspant vallen ze weer omlaag.
En met Mindout van Dreams of Danu ben je zeker in het voordeel wat betreft meditatie. Hoe beter de concentratie, des te groter je bal wordt om tegeltjes kapot te maken. Let op: Niet te opgewonden raken als het goed gaat!
Kinect en interface
De interactie met een game wordt intuitiever door technieken als de Kinect, en daarmee natuurlijker en toegankelijker. De verwachtingen van een gebruiker worden echter ook hoger. Als ik mijn lichaam kan gebruiken om iets aan te sturen, dan valt het nog meer op als de bewegingen in een applicatie daar niet lekker op aansluiten, of bijvoorbeeld net iets later volgen. Omdat het gekoppeld is aan bewegingen verwacht je altijd eenzelfde soepelheid en snelheid.
Het gebruik van brainwaves in een spelsituatie voelt nog een beetje vreemd, de euforie en de spanning van het bijna winnen van een game kan je verlies betekenen. Maar het is natuurlijk wel een magisch gevoel, iets laten bewegen door uiterste concentratie.
En het levert zoveel nieuwe spannende mogelijkheden op voor makers, ontwikkelaars designers programmeurs om weer leuke dingen mee te maken, heel erg inspirerend om te zien!